امشب باز می خوام یه قسمت از زندگیمو براتون بنویسم....!
بدترین خاطره و عذاب آورترین خاطره تو عمرم که هنوزم دارم به پای حماقتم می سوزم.
عید سال 84-85:
من از اول دبیرستان بخاطر یه مسائلی خیلی معتاد Yahoo ,chat شدم.
هم اینکه دوستای خوبی نداشتم یعنی از نظر درسی عالی بودن ولی شیطون..
خُب خیلی طبیعیه.دختری تو سن 16 سالگی،خام،و هنوز بچه است واسه درک کردن حقایق زندگی و اینکه دورو اطرافش چی می گذره.
من از تابستونش که می خواستم برم اول دبیرستان شروع به چت کردن کردم و تو دوران مدرسه این کارام اوج پیدا کرد.
تا حدی که روزی می شد که من کرایه ماشین واسه اومدن تا خونه نداشتم و باید پیاده روی می کردم.
خلاصه گذشت تا عید و همچنان معتاد بودم.
یه شب ساعت 8 غروب از خونه on شدم و هیچکی نبود.
اعصابم کلی به هم ریخت.
یهو یادم اومد که خواهرم همیشه ساعت 8 با یکی قرار چت داشت تا با هم آشنا شن.هنوز همدیگه رو نمی شناختن.
و هر وقتم که ساعت 8 می شد و می خواست باهاش چت کنه یا کارت تموم می شد، یا سرعت پائین بود....
خلاصه نمی شد که آشنا شن و من خیلی اتفاقی اونو add کردم و همه چیز از اونجا شروع شد.
بدبختانه id رو درست زدم و......
آشنا شدیم با هم.چند روز پشت سر هم چت کردیم و بعد  7 فروردین سال 85 برای اولین بار حرف زدیمو  اس ام اس دادیم.
هر دو تامون ایرانسل داشتیم و از 12 تا 6 صبح به مدت یکسال  هر دوتا مون تو طرح بودیم.اس ام اس مجانی.حرف زدن مجانی.دوستیمونم مجانی بود>>>!
من واقعا دوسش داشتم.
من 16 ساله و اون 19.
اولا خیلی خوب بود.علاقه دو طرفه بود اما یهو برگشت...
میدونین چقدر براش مایه گذاشتم؟؟؟؟
چقدر کمکش کردم تا مثل یه آدم معمولی زندگی کنه؟؟؟؟
چقدر خانواده اش خوشحال شده بودن که پسرشون سر عقل اومده.کسی که تا 3 صبح یا دوستاش بود ساعت 9  شب  می رفت خونه.
رابطه شو با دوستاش کم کرده بود.همه ی اونا با 100 نفر بودن اما اون فقط با من البته نتونست دووم بیاره.
کاری کردم درس بخونه تلاش کرد اما قبول نشد.
آدمش کردم اما نموند.
چقدر بخاطرش حرف شنیدم،چقدر سوختم،نابود شدم اما ارزش داشت؟؟؟
وقتی بعد 5  ماه گفت تموم کنیم دیگه جواب زنگ منو نمیداد.التماسش می کردم که تورو خدا ....
اما اون نه....توجه نمی کرد.
زنگ که می زدم به گریه هام می خندید.دوستاشم تو خندیدن به من شریک کرده بود.
خیلی سخت بود اون دوران.همش گریه.خونه می شستم و هیچ جایی نمی رفتم.
ما 4 روز بعد روز زن تموم کردیم.
چند ماه گذشت و اون دوباره اومد.
می دونست هیچکی مثل من دوسش نداره.
من از روی حماقت دوباره باهاش دوست شدم بازم مثل قبل.3 ماه بعد تموم کردیم.
بازم گریه،بازم حبس تو خنه،خندیدن به گریه هام.
چیکار میکردم؟؟؟؟
دوسش داشتم از روی بچه گی.
5 ماه اول دوستیمون خیلی خوب بود.بخاطر درساش دیگه نمی دیدمش.
یه روز بعد چند هفته ندیدنش رفتم پیشش و از روی دلتنگی واسه اولین بار بوسیدمش.....
حماقتم بود همون کار باعث جدایی مون شد.
بعدها چیزای دیگه ای ازم می خواست و من خدا رو شکر از اون دخترا نبودم که بخاطر عشقم پشت پا به شخصیت و آبروی خانواده ام بزنم.
آدما چقدر پست هستن.
بگذریم.
دومین بارم گذشت و باز پشیمون شد و من دیگه برنگشتم.
اما هر وقت که ناراحتم یا اعصابم خورده نا خداگاه یاد اون موقع ها می افتم و بخاطر اشتباهم تا صبح گریه می کنم.
خیلی ها کمکم کردن.خودم تلاش کردم تا فراموش کنم اما عشق اول فراموش نمی شه.
خیلی بدی در حقم کرد اما هر وقت ازش کمک خواستم دریغ نکرد.اون موقع ها اون تنها کسی بود که آرومم میکرد.
واسه همین همش از آدما گله دارم.
یه روز عاشق دیوونه یه روز دشمن خونی.
یه روز حرف ار علاقه  می زنن و فردا همه چیو فراموش می کنن و تنفری بی نهایت وجودشونو می گیره.
نمیدونم این چه جور دوست داشتنه!!!!
بعد اون مُخ خیلی ها رو کار گرفتم.چون واقعا عقده کرده بودم رو پسرا.
یعد تصمیم گرفتم که من نمی تونم نامرد باشم.دروغ بگم و دل بشکونم.
باز برگشتم رو پله ی اول و گریه و سرزنش کردن خودم بخاطر حماقت....
تا همین الانشم دارم اشتباه می کنم و دل می بندم.میدونم آخرش خودم ضرر می کنم اما .....
حماقت چیز خوبیه.
ببخشید طولانی شد.کاشکی اونی که باید ببینه بیاد و بخونه چی گذشت بر من و بفهمه من نه مغرورم نه بی احساس.
این تویی که با غرورت داری همه چیزو از دست می دی.ببین می دونم اینا رو می خونی اما اینو بدون که یکی زود میاد زود ناراحت می شه زود می ره زودم بر می گرده ولی یکی دیر میاد دیر ناراحت می شه دیر می ره ولی دیگه بر نمی گرده.غرور معنی نداره تو دوست داشتن.اگه بنده ی خدا نتونه بشکونتش خدا این کار و می کنه.تو بنده ی خدایی اونی که باید به خودش بنازه و مغرور باشه خداست نه تو.
روز و روزگارت خوش.
 
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

آدمااز آدما زود سیر می شن                        آدما از عشق هم دلگیر می شن
آدما رو عشقشون پا می ذارن                                آدما آدمو تنها می ذارن
منو دیگه نمی خوای خوب می دونم                     تو کتاب دلت اینو می خونم
یادته اون عشق روزها یادته                             اون همه دیوونگی ها یادته
تو می گفتی که گناه مقدسه                               اول و آخر هر عشق هوسه
آدما آخ آدمای روزگار                                    چی میمونه از شماها یادگار
دیگه از بگو مگو خسته شدم                       من از اون قلب دو رو خسته شدم
نمی خوام بمونی توی این خونه                           چشم تو دنبال چشمای اونه
همه ی حرفای تو یک بهونه است            اون جهنمی که می گن این خونه است

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

  نقطه سر خط.